جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٦ - غزل ١٠٧ بى مهر رخت، روز مرا، نور نمانده است

اى دوست! مرا به ديدارت شادمان نمودى، امّا هنگامى كه خواستى مرا به مفارقت خود مبتلا سازى و با تو وداع نمايم، آن قدر در دوريت گريستم، كه از ديدگانم نور برفت. بخواهد بگويد:

٨٣١

«إلهى! فَاجْعَلْنا مِنَ الَّذينَ ... قَرَّتْ بِالنَّظَرِ إلى‌ مَحْبُوبِهِمْ أعْيُنُهُم ... إلهى! ما أطْيَبَ طَعْمَ حُبّكَ! وَما أعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِكَ! فَأعِذْنا مِنْ طَرْدِكَ وَإبْعادِكَ»

[١]: (معبودا! پس ما را از آنانى قرارده كه ... چشمانشان به نگرش به محبوبشان روشن گشته ... بارالها! ... چقدر مزه و طعم محبّت و دوستى‌ات خوش! و چه اندازه شراب [يا: چشيدن‌] قرب و نزديكى‌ات گواراست! پس ما را از راندن و دور نمودنت در پناه خود آر.- بگويد:

٨٨٣

«إلْهى! لا تُغْلِقْ عَلى مُوَحّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى جَميلِ رُؤْيَتِكَ»

[٢]: (معبودا! درهاى رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند و مشتاقان خود را از مشاهده ديدار نيكويت محجوب مگردان.- بگويد:

(سخنى عاشقانه بر طبق گفتار عشّاق مجازى است) اشاره به اينكه: هجران محبوب سبب شد، روزم به تاريكى مبدّل گردد و از عمرم روشنايى را احساس نكنم و نور ديدگانم از بسيار گريستن گرفته شود؛ با اين حال، اگر حضرتش بخواهد از من عيادت نمايد، چه سودى برايم خواهد داشت، بخواهد بگويد:.

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠- ١٥١.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٧.