دلبرا! امروز عيدى‌ام را مشاهده‌ات قرار ده، و زندگى تازه‌ام بخش؛ زيرا در گذشته چون بويى از نسيم جان بخشت را به مشام جان استشمام نمودم، حياتى نو يافتم؛ كه:

٦٠٥

«أللّهُمَّ! إنّى أسْأَلُكَ إيماناً لاأجَلَ لَهُ دُونَ لِقآئِكَ، أحْيِنى ما أحْيَيْتَنى عَلَيْهِ، وَتَوَفَّنى إذا تَوَفَّيْتَنى [عَلَيْهِ‌]، وَابْعَثْنى إذا بَعَثْتَنى عَلَيْهِ.»

[١]: (خداوندا! همانا من از تو ايمانى درخواست مى كنم كه سرآمدى جز ملاقاتت نداشته باشد، تا زمانى كه زنده‌ام داشته اى بر آن زنده بدار، و هنگامى كه [جان‌] مرا ستاندى، [بر آن‌] بگير، و هرگاه كه [در قيامت‌] برانگيختى‌ام، بر آن برانگيز.- ممكن است خواجه در اين بيت و ابيات ديگر تا آخر غزل، خبر از مشاهده اى كه در اين روز برايش حاصل شده، بدهد؛ لذا مى گويد:

زاهد، غرور داشت، سلامت نبرد راه‌		رند از رَهِ نياز، به دارُ السَّلام رفت‌

غرور زاهد به عبادات قشرى خود سبب شد كه به قرب جانان راه نيابد؛ كه:

٦٠٦

«كَفى‌ بِالْإغْترارِ جَهْلًا.»

[٢]: (براى جهل و نادانى همين بس كه [انسان به خود و اعمال خويش‌] فريفته شود.- نيز:

٦٠٧

«مَنِ اغْتَرَّ بِحالِهِ، قَصُرَ عَنِ احْتِيالِهِ.»

[٣]: (هركس به حال خويش فريفته شود، از چاره جويى آن كوتاه مى آيد.- همچنين:

٦٠٨

«طُوبى‌ لِمَنْ لَمْ تَقْتُلْهُ قاتِلاتُ الْغُرُورِ.»

[٤]:

(خوشا به حال كسى كه غرورها و فريفتگى‌هاى كُشنده او را نكشته باشد.- يا اينكه:

٦٠٩

«سُكْرُ الْغَفْلَةِ وَالْغُرُورِ أبْعَدُ إفاقَةً مِنْ سُكْرِ الْخُمُورِ.»

[٥]: ( [انسان‌] از مستى غفلت و غرور و فريفتگى، ديرتر از مستى شرابها به هوش مى آيد.)؛ ولى آنان كه از تمامى خواسته‌هاى خود در راه دوست گذشتند و تنها او را در بندگى خويش طلبيدند و اخلاص در اعمال و نياز به پيشگاهش را اختيار نمودند؛ كه:

٦١٠

«ألْإخْلاصُ عِبادَةُ الْمُرَّبينَ.»

[٦]:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٧٥.

[٢] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الغرور، ص ٢٩٠.

[٣] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الغرور، ص ٢٩٠.

[٤] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الغرور، ص ٢٩٠.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.

[٦] - غرر و درر موضوعى، باب الاخلاص، ص ٩١.