جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٨ - غزل ٧٣ ساقى! بيار باده، كه ماه صيام رفت

شراب تلخ مى خواهم كه مردافكن بود زورش‌

كه تا يكدم بياسايم ز دنيا و شر و شورش‌

نگه كردن به درويشان، منافىّ بزرگى نيست‌

سليمان با چنان حشمت، نظرها بود با مورش‌[١]

دل، شوق لبت مدام دارد

يا رب! ز لبت چه كام دارد

جان، عشرت مهر و باده عشق‌

در ساغر دل مدام دارد

خرّم دلِ آن كسى كه صُحبت‌

با يار على الدّوام دارد[٢]

بر بوى آنكه، جرعه جامى به ما رسد

در مَصْطَبه، دعاى تو هر صبح و شام رفت‌

جهان بر ابروى عيد از هلال، وَسْمَه كشيد

هلال عيد، بر ابروىِ يار بايد ديد

بيا كه با تو بگويم غم و ملالتِ دل‌

چرا كه بى‌تو ندارم مجالِ گفت و شنيد

بهاى وصل توگر جان بود خريدارم‌

كه جنس خوب، مُبَصِّر به هرچه ديد خريد[٣]

دل را كه مرده بود، حياتى ز نو رسيد

تا بويى از نسيمِ مِىْ‌اش در مشام رفت‌