جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٢ - غزل ١١٦ آتش اندر آب افسرده است، يا مى در زجاج؟

مى‌گويند:

و اينانند كه بندگى حقيقى او را اختيار مى كنند، و مى گويند:

٨٨٧

«إلهى! كَفى‌ بى‌عِزّاً أنْ أكُونَ لَكَ عَبْداً! وَكَفى‌ بى‌فَخْراً أنْ تَكُونَ لى ربّاً! أنْتَ كَما احِبُّ، فَاجْعَلْنى كَما تُحِبُّ.»

[٢]: (معبودا! همين عزّت و بزرگوارى مرا بس كه بنده تو باشم. و اين فخر و بالندگى مرا كفايت مى كند كه تو پروردگارم باشى. تو چنان هستى كه من دوست مى دارم مرا نيز آن چنانكه دوست مى‌دارى بگردان.) خواجه هم مى گويد: «عاشقانِ كوى جانان با گدايى خوشترند» و اينان پادشاهانى هستند كه همه عالَم به فرمان آنان بوده، و نظر به تاج و تخت ندارند، كه:

٨٨٨

«مَنْ عَبَدَ اللّهَ، عَبَّدَ اللّهُ لَهُ كُلَّ شَىْ ءٍ»

[٣]: (هركس بندگى خدا را پيشه كند، خداوند تمام اشياء را بنده او قرار مى دهد.- به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! چنانچه خواستى عنايتى فرمايى، و با ديدارت مشكلات حوادث بر من آسان گردد، آن گونه پرده از جمال خود بر افكن، كه هيچ حجاب ظلمانى و نورانى‌ام نماند، و تو را چون گُلى كه باد شبگير از غنچه گى شكفته‌اش مى سازد، با طراوت و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣٠.

[٢] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٠٢، از روايت ٢٣.

[٣] - تنبيه الخواطر و نزهة النواظر[ معروف به مجموعه ورّام‌]، جزء ٢، ص ١٠٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٢، ص ٤١٠.