جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩١ - غزل ١٠٥ مدامم مست مى دارد نسيم جعدگيسويت

كه:

٨١١

«إلهى وَالْحِقْنى بِنُورِ عِزّكَ الأبْهَجِ، فَأَكُونَ لَكَ عارِفاً، وَعَن سِواكَ مُنْحَرِفاً، وَمِنْكَ خائِفاً [مَراقِباً] يا ذَالجَلالِ وَالإكرامِ!»

[١]: (پروردگارا! و مرا به درخشانترين نورِ مقام عزتت بپيوند، تا عارف و شناساى تو بوده، و از غير تو رو گردانده، و تنها از تو ترسان [و مراقب‌] باشم، اى صاحب جلال و شكوهمندى و بزرگوارى و بخشش!.).

و ممكن است منظور خواجه اين باشد كه: محبوبا در گذشته، من و باد صبا، هر دو سر گردان و بى‌بهره از تو بوديم، من از عشوه چشمت و باد صبا، از اينكه بوى گيسويت را به كدام عاشقت هديه آورد؛ باد صبا، نفحات جان بخشت را به من رسانيد، و مست جمال و كمال و خراب چشم جادويى‌ات شدم، و حال محتاج به تجلّيات ذاتى‌ات مى باشم؛ در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

محبوبا! از اينكه هنگام سحر از نفحات و بوى خوشت بهره مندم ساختى سپاسگذارم، وگرنه مرا قابليّت آنكه تجلّيات اسماء و صفاتى‌ات را هم داشته باشم نبود. در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥٠، ص ٢٦٥.