جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٧ - غزل ٦٨ خيال روى تو در هر طريق، همره ماست

راحتى‌] مقام رضا و خشنودى‌ات برخوردار ساخته، و نعمتهايى را كه بر من منّت نهاده و ارزانى داشته‌اى، پاينده دارى. وهان! اينك اين منم كه بر دَر كرم و بزرگوارى‌ات ايستاده، و خواهان و جويا و چشم به راهِ نسيمها [ويا: رحمتها] ى احسان و نيكويى توام.) و بگويد:

اى آنان كه از عشق ورزى حضرت دوست برحذرم مى داريد! بنگريد سيب زنخدان و تجلّيات جمالى او كه عاشقانش را به دام خود افكنده، با من به زبان بى زبانى چه مى گويد؟ گفتارش اين است كه توجّه خويش را به ماه پيكران بهشتى ندهيد، به تماشاى من آييد، كه تمامى يوسف منظران اسير حسن و زيبايى‌ام مى‌باشند، و نه تنها جمال، كه همه كمالات خود را از من، و به من دارند؛ كه:

٤٢٤

«وَبِأسْمآئِكَ الَّتى غَلَبَتْ أرْكانَ كُلِّ شَىْ ءٍ ... وَبِنُورِ وَجْهِكَ الَّذى أضآءَ لَهُ كُلُّ شَىْ ءٍ.»

[٢]: (و [از تو مسئلت مى كنم‌] به اسمائت كه بر اركان و شراشر وجود هر چيزى چيره گشته ... و به نور وجه [واسماء و صفاتت‌] كه تمام اشياء بدان روشن و نورانى است.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٧.