جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٦ - غزل ٦٨ خيال روى تو در هر طريق، همره ماست

از بيت ختم اين غزل ظاهر مى شود كه خواجه آن را در تمنّاى ديدار حضرت معشوق سروده. مى‌گويد:

محبوبا! در تمام حالات و لحظات، در خلوت و آشكارا، ياد تو مونس و آرام بخشم مى باشد؛ كه:

٥٦٠

«نَعيمُهُمْ فِى الدُّنْيا ذِكْرى وَمَحَبَّتى وَرِضآئِى عَنْهُمْ.»

[١]: (نعمت و خوشى آنان در دنيا ياد و دوستى و خشنودى من از ايشان مى باشد.- نيز:

٥٦١

«وَلا يَشْغَلُهُمْ عَنِ اللّهِ شَىْ ءٌ طَرْفَةَ عَيْنٍ.»

[٢]: (و هيچ چيز به اندازه چشم برهم زدنى آنان را از خدا مشغول نمى سازد.- همواره جان بيدار و آگاه خواجه‌ات، نفحاتت را از ملكوت عالم طبيعت خويش و مظاهرت استشمام مى نمايد؛ كه:

٥٦٢

«وَأنْتَ الَّذى تَعَرَّفْتَ إلَىَّ فى كُلِّ شَىْ ءٍ، فَرَأَيْتُكَ ظاهِراً فى كُلِّ شَىْ ءٍ.»

[٣]: (و تو بودى كه خود را در هر چيز به من شناساندى، پس من تو را در هر چيز آشكار و هويدا ديدم.).

بخواهد با اين بيان بگويد:

٥٦٣

«أَسْأَلُكَ أنْ تُنيلَنى مِنْ رَوْحِ رِضْوانِكَ، وَتُديمَ عَلَىَّ نِعَمَ امْتِنانِكَ، وَها! أنَابِبابِ كَرَمِكَ واقِفٌ، وَلِنَفَحاتِ بِرِّكَ مُتَعَرِّضٌ.»

[٤]: (از تو خواستارم كه مرا از نسيم [و يا.

[١] - وافى، ج ٣، باب مواعظ الله سبحانه، ص ٣٨.

[٢] - وافى، ج ٣، باب مواعظ الله سبحانه، ص ٣٩.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٤] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.