جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧١ - غزل ١٠٣ ساقى! بيا كه يار ز رخ پرده بر گرفت

و با ديدارش، شيطان هم كه بر ما چيره بود، ديگر قدرت اغوايمان را نداشت، زيرا هر آن كس كه به تمام وجود روى به وى آوَرَد و از خود منقطع گردد، كجا آن ملعون را قدرت سلطه بر او ممكن است؛ كه: «فَبِعِزَّتِكَ، لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ، إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ»[٢]: (پس به عزّت و سر افرازى‌ات سوگند، بى گمان همه آنها جز بندگان مُخلَص و پاك [به تمام وجود] تو از ايشان را، گمراه خواهم نمود.)

خواجه در اين بيت مى خواهد ياد از ظرافت دو بيت گذشته خود كند و بگويد:

محبوبا! اگر گفتار و بياناتم لطيف و شيرين و جذّاب به نظر مى رسد، عناياتى است كه توام در بيانات عطا فرموده‌اى، من از خود چيزى نداشته و ندارم. در جايى مى‌گويد:

فراق حضرت معشوق، ما را افسرده خاطر نموده بود، استاد عيسى دمى خدا بفرستاد، و با نَفَس گرم و راهنماييهايى شايسته‌اش مداوايمان نمود، و هجرانمان به.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٣، ص ١٧٠.

[٢] - ص: ٨٢ و ٨٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٣، ص ٢٦١.