جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٩ - غزل ١٠٣ ساقى! بيا كه يار ز رخ پرده بر گرفت

از بيت مطلع غزل و بيتهاى بعدى بر مى آيد، كه خواجه پس از مشاهده‌اى محجوب از آن گشته، و در اين امر كسانى از دوستانش هم بوده‌اند، براى رفع آن به استادى (كه گويا در شيراز اقامت داشته) متوسّل شده، و او به خواجه و همراهانش دستور خلوت مى دهد، و چون نتيجه بخش مى گردد، وى را آگاه مى سازد.

و ممكن است مراد از «خلوتيان» در بيت صدر، آنان كه با وى در مسلك مخالفند باشند. شاهد بر اين احتمال، بيت سوم است. خلاصه مى گويد:

اى استاد و راهنماى ما عاشقان و مهجور شدگان از ديدار حضرت دوست! بيا كه نَفَس عيسوى‌ات راهگشاى ما گرديد و او حجاب از چهره بر گرفت و ما خلوتيان را به مشاهده جمالش مفتخر ساخت. در جايى مى گويد:

لذا باز مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٣، ص ١٥٠.