جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٧ - غزل ٩٢ خم زلف تو دام كفر و دين است

آفرين و صد آفرين بر آن چشمان سياه و جاذبه جمال محبوب! كه نه تنها عاشقان را پاى بند و گرفتار خود مى سازد بلكه در فانى ساختن ايشان سحر آفرين مى باشد، به گونه اى كه آنان را قدرت تصرّف در ديگران را نيز مى دهد، كه با يك نظر مى توانند هر كسى را فريفته حضرتش بنمايند؛ چنانكه انبياء و اولياء (عليهم السّلام) و راهنمايان طريق نيز چنين بوده اند و مى باشند. بخواهد بگويد:

كنايه از اينكه: پيمودن راه عشق جانان، كريوه اى است بس دشوار. طى نمودن هفتمين زمينش در دشوارى چون سير نمودن به هشتمين فلك است. بخواهد بگويد:

٧٢٢

«سُبْحانَكَ ما أضْيَقَ الطُّرُقَ عَلى مَنْ لَمْ تَكُنْ دَليلَهُ! وَما أوْضَحَ الْحَقَّ عِنْدَ مَنْ هَدَيْتَهُ سَبيلَهُ! إلهى! فَاسْلُكْ بِنا سُبُلَ الْوُصُولِ إلَيْكَ، وَسَيّرنْا فى أقْرَبِ الطُّرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَيْكَ، قَرّبْ عَلَيْنَا الْبَعيدَ،

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣١، ص ٢٥٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٨، ص ٢١٩.