جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥١١

دست مده و پاسبان حرم دل شو و مگذار در آن جز او راه پيدا كند؛ كه:

«ألْقَلْبُ حَرَمُ اللَّهِ، فَلاتُسْكِنْ حَرَمَ اللَّهِ غَيْرَ اللَّهِ.»

[١]: (قلب، حريم و سراپرده خداوند است، پس در سراپرده خدا غير خدا را جاى مده.) اميد آنكه باز ديدارت حاصل شود. «مده جامِ مى و پاى گُل از دست» و بگو:

ولى غافل هم از چرخ بدمست مشو، كه در گردش خود و بدمستى هايش بساط تو را زير و زبر كند، و جام مى‌ات از كف بريزد و از تماشاى گُلت تا ابد محروم سازد، و نتوانى ديده دل به ديدارش بگشايى. اينجاست كه بايد ذلّت و خاكسارى و عجز و مسكنت و گريه و زارى پيش گيرى و به ياد دوستى كه از كنارت رخت بربسته، از فراق چون ابر بهاران سرشك فروريزى و ناله جويباران را به اشك ديدگانت مدد بخشى، تا شايد با اين گونه ناليدن و گريستنت باز حضرت معشوق درى به رويت بگشايد و چشم دل به جمال بى‌مثالش بگشايى. در جايى چون به اين آرزو دست يافته، مى‌گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٧٠، ص ٢٥، از روايت ٢٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٧، ص ١٣٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٠، ص ١٧٥.