جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥١٠

گفتم به خويش: كز وى، برگير دل، دلم گفت:

كارِ كسى است اين كو، با خويشتن برآيد[١]

حجابِ چهره جان مى شود غُبارِ تنم‌

خوشا دمى! كه از اين چهره پرده درفكنم‌

چنين قفس نه سزاى چو من خوش الحانى است‌

رَوَم به گلشن رضوان كه مرغ آن چمنم‌

چگونه طوف كنم در فضاىِ عالَمِ قدس‌

چو در سراچه تركيبِ تخته بندِ تنم‌

بيا و هستى حافظ ز پيش او بردار

كه با وجود تو كس نشنود ز من كه منم‌[٢]

چو آن سروِ روان شد كاروانى‌

ز مُلك ديده مى كن پاسبانى‌

مده جامِ مى و پاى گُل از دست‌

ولى غافل مشو از چرخِ بد مست‌

لب سرچشمه اىّ و طرْفِ جويى‌

نمِ اشكىّ و با خود گفتگويى‌

به ياد رفتگان و دوستداران‌

موافق گَرد با ابرِ بهاران‌

چو نالان آيدت آبِ روان پيش‌

مدد بخشَش ز آبِ ديده خويش‌