جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣ - غزل ٥٤٢ برو زاهد! به اميدى كه دارى

پيچش زلف و ملكوت مظاهر حضرت دوست ده و به اخلاص در بندگى او بپرداز، تا مظاهر را با ديده ديگر بنگرى و دل به غير او نسپارى و رستگارى حقيقى نصيبت گردد. در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

و ممكن است خطاب خواجه به خود باشد و بخواهد بگويد:

لذا مى گويد:

اى خواجه! براى خدا در اوقاتى كه فرصت دارى و عمر گرانمايه و جوانى در دست تو است و حضرت دوست در اين فصل از عمر به نفحات دلربايش دلهاى بنده گان آگاهش مى ربايد، توبه از توبه گذشته بنما و به اختيار نمودن طريقه عاشقى گذشته خود باز گرد، زيرا فرصت و عمر گرانمايه و جوانى و نفحات وعنايات او.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٧، ص ١٦٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٢، ص ٢٦٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٦، ص ١٣٢.