جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥ - غزل ٥٤٢ برو زاهد! به اميدى كه دارى

اى خواجه! گرچه پندى كه مى دهمت شنيدن آن بر تو دشوار است ولى شيرين كامى تو در شنيدن آن مى باشد؛ كه:

٣٦٣٧

«رَحِمَ اللَّهُ عَبْداً سَمِعَ حُكْماً فَوَعى‌، وَدُعِىَ إلى‌ رَشادٍ فَدَنى‌، وَأخَذَ بِحُجْزَةِ هادٍ فَنَجا.»

[٢]: (خداوند، مورد رحمت خويش قرار دهد بنده اى را كه حكمتى را شنيد و آن را حفظ نمود، و به رشدِ و هدايت خوانده شد و [خود را به آن، يا به خداوند] نزديك نمود، و دامن راهنمايى را گرفت و نجات يافت.) «چرا عمرى به غفلت مى گذارى؟»؛ كه:

٣٦٣٨

«ألْغَفْلَةُ أضَرُّ الأعْدآءِ.»

[٣]: (غفلت و فراموشى زيانبارترين دشمنان مى باشد.- نيز:

٣٦٣٩

«كَفى‌ بِالرَّجُلِ غَفْلَةً أنْ يُضَيِّعَ عُمْرَهُ فيما لايُنْجيهِ.»

[٤]: (همين غفلت مرد را بس كه عمر خويش را در آنچه مايه نجات و رهايى او نيست، ضايع سازد.) و همچنين:

٣٦٤٠

«وَيْحَ ابْنِ آدَمَ ما أغْفَلَهُ! وَعَنْ رُشْدِهِ ما أذْهَلَهُ!»

[٥]: (واى بر فرزند آدم كه چقدر غافل است، و چه اندازه رشد و هدايت خويش را فراموش مى كند!).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الاستماع، ص ١٦٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٥.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.