جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧ - غزل ٥٤٣ بشنو اين نكته، كه خود را ز غم آزاده كنى

اين غزل نصايحى است به خود، و يا راهروان طريق الى اللَّه، و يا عموم مؤمنين.

مى‌گويد:

اى خواجه! و يااى سالكين الى اللَّه! بايد در مقابل مقدّرات و خواسته‌هاى الهى و غم هجران و يا بود و نبود و كم و زياد روزىِ ننهاده و مقدّر نشده آرام بود و زندگى را بر خود تلخ نساخت؛ زيرا «خون خورى گر طلب روزى ننهاده كنى.» كه: «ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها، إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ، وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ.»[١]: (هيچ مصيبتى در زمين و در خودتان به شما نمى رسد، جز آنكه پيش از آنكه آن را [در اين عالَم‌] بيافرينيم، در كتابى وجود دارد، براستى كه اين براى خداوند آسان است، [اين حقيقت را براى شما گفتيم‌] تا بر آنچه از دستتان مى رود ناراحت نشده، و به آنچه او [خداوند] به شما عطا فرموده، خوشحال و شادمان نشويد.).

و نيز:

٣٦٤١

«إرْضَ مِنَ الرِّزْقِ بِما قُسِّمَ لَكَ، تَعِشْ غَنيّاً.»

[٢]: (از روزى به آنچه برايت مقدّر شده خشنود باش، تا توانگر و بى‌نياز زندگى كنى.- همچنين:

٣٦٤٢

«رِزْقُ كُلِّ امْرِءٍ مُقَدَّرٌ كَتَقْديرِ

[١] - حديد ٢٢ و ٢٣.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الرّزق، ص ١٣٥.