جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤ - غزل ٥٤٢ برو زاهد! به اميدى كه دارى

همواره نخواهد ماند. به گفته خواجه در جايى:

لذا باز مى گويد:

اى خواجه! جوانى و فرصتها و عمر گرانمايه‌ات چون باد كه بر طرف چمن مى‌گذرد، سپرى شد. تا فرصت باقى است فكرى براى خود بنما كه از بهار زندگى توشه اى براى ديدار حضرت محبوب بردارى؛ كه:

«إلهى! وَقَدْ أفْنَيْتُ عُمْرى فِى شِرَّةِ [شَرَهِ‌] السَّهوِ عَنكَ، وَأبْلَيْتُ شَبابى فى سَكْرَةِ التّباعُدِ مِنْكَ، فَلَمْ أسْتَيْقِظْ أيّامَ اغْتِرارى بِكَ وَرُكُونى إلى‌ سَبيلِ سَخَطِكَ.»

[٢]: (بار الها! عمرم را در حرص و آزِ شديدِ غفلت از توفانى ساختم، و جوانى‌ام را در مستى بُعد و دورى از تو فرسودم، آنگاه در ايّام و روزگار دليرى و گستاخى به تو و آرام گرفتن به راه سخط و خشم تو، بيدار نشدم.- به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٥، ص ١٩٩.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٣، ص ٤١٨.