جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٩ - غزل ٥٧٧ سينه مالامال درد است، اى دريغا! مرهمى

گرامى داشت، او را به محبّت و دوستى خود وامى دارد.- نيز:

٣٨٨٣

«طُوبى‌ لِمَنْ راقَبَ رَبَّهُ وَخافَ ذَنْبَهُ!»

[١]: (خوشا به حال كسى كه پروردگار خود را درنظر داشته و از گناهش بترسد.- نيز:

٣٨٨٤

«مَنْ رَغِبَ فيما عِنْدَ اللَّهِ، بَلَغَ آمالَهُ.»

[٢]: (هركس به آنچه در نزد خداست ميل و رغبت داشته به آرزوهايش مى رسد.- همچنين:

٣٨٨٥

«مَنْ يَكُنِ اللَّهُ أمَلَهُ، يُدْرِكْ غايَةَ الأمَلِ وَالرَّجآءِ.»

[٣]: (هركس تنها آرزويش خدا باشد. به نهايت آرزو و اميد نائل گشته است.) و يا:

٣٨٨٦

«أالذِّكْرُ مُجالَسَةُ المَحْبُوبِ.»

[٤]: (ياد محبوب، همنشينى با او مى باشد.- نيز:

٣٨٨٧

«ألذِّكْرُ لَذَّةُ المُحِبّينَ.»

[٥]: (ياد [خدا]، لذّت دوستداران [او] مى‌باشد.) اى استاد! بيا و با راهنماييهايت، از شراب مشاهدات اويم بده، و دستگيرى‌ام بنما، تا دمى از غم هجران و ايّام و خاطراتش بياسايم. در جايى مى گويد:

و در جايى ديگر مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.

[٢] ( ٢- ٣). غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٧.

[٣] ( ٢- ٣). غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٧.

[٤] ( ٤- ٥). غرر و درر موضوعى، باب الذّكر، ص ١٢٣.

[٥] ( ٤- ٥). غرر و درر موضوعى، باب الذّكر، ص ١٢٣.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤١، ص ٢٦٠.