جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٠ - غزل ٥٧٧ سينه مالامال درد است، اى دريغا! مرهمى

به يكى از درويشان طريق، گرفتارى و ناراحتى و درد خود را گفتم. خنديد و گفت: كار عاشقى و بازگشت به فطرت، كارى است بس مشكل و دردِ فراق حضرت دوست و بوالعجب دردى است و دوايش جز فناى عاشق در معشوق نمى باشد، و عالمى پريشان دارد و تنها حيرت نصيب عاشق مى شود. كنايه از اينكه:

كنايه از اينكه: محبوبا! از بس در فراقت صبر كردم و در غم عشقت بسر بردم، تاب و توان و صبرم تمام گشته، و تُرك سَمَرقندى هم به حال ما نظر ندارد. كجاست عنايتهاى خاصّ و نفحات جان فزايت كه مرا از اين ناراحتى برهاند:

٣٨٨٨

«أَسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطآئِفِ بِرِّكَ، أنْ تُحَقِّقَ ظَنّى بِما أؤَمِّلُهُ مِنْ‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٢، ص ٢٢٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٠، ص ٢٠٨.