جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٨ - غزل ٥٧٧ سينه مالامال درد است، اى دريغا! مرهمى

اى خواجه! اگرچه از مرشد طريقت دور افتاده‌اى، برخيز و خاطر خويش را بدان ترك سمرقندى شادمان كن، كه براى دلجويى و سركشى به دردمندان مى‌خواهد به «شيراز» آيد، و بويش از جانب ولايت موليان به مشام جان مى رسد، خوشحال باش كه از غم هجران مى رهاندت. در جايى در مقام تقاضاى ديدار استاد مى‌گويد:

اى استاد طريق! مى‌دانم تمنّاى آسايش از اين جهان داشتن، آرزويى بس غلط مى‌باشد؛ كه:

٣٨٨٠

«ألدُّنْيا لاتَصْفُو لِشاربٍ، وَلا تَفى لِصاحِبٍ.»

[٣]: (دنيا براى هيچ نوشنده اى ناب و بى‌آلايش نگشته، و به هيچ همراهى وفا نمى كند.- نيز:

٣٨٨١

«ألدُّنْيا مَليئَةٌ بِالمَصآئِبِ، طارِقَةُ الفَجائعِ وَالنَّوآئِبِ.»

[٤]: (دنيا آكنده از مصيبتها و ناگواريها و گرفتاريها است.- تنها آسايش در انس و محبّت و ذكر و مراقبه معشوق است، كه عُشّاقش را با هزاران ابتلاء، راحتى بخش مى باشد، كه:

٣٨٨٢

«إذا أكْرَمَ اللَّهُ عَبْداً، شَغَلَهُ بِمَحَبَّتِهِ.»

[٥]: (هرگاه خداوند بنده‌اى را.

[١] - و در نسخه‌اى: كز لبانش ....

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٣، ص ٢٢٩.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٦.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٦.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى، ص ١٦.