جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٦ - غزل ٥٧٧ سينه مالامال درد است، اى دريغا! مرهمى

سينه مالامال درد است، اى دريغا! مرهمى‌

دل ز تنهايى به جان آمد، خدا را همدمى‌

خيز تا خاطر بدان تُرْكِ سمرقندى دهيم‌

كز نسيمش‌[١] بوى جوىِ موليان آيد همى‌

چشمِ آسايش كه دارد زين سپهر گرم رو؟

ساقيا! جامى بياور تا برآسايم دمى‌

زيركى را گفتم: اين احوال بين خنديد وگفت:

صعب كارى، بوالعجب دردى، پريشان عالمى‌

سوختم در چاهِ صبر از بَهْرِ آن شمعِ چِگِل‌

شاهِ تُركان غافل است از حالِ ما، كو رستمى؟

در طريقِ عشقبازى امن وآسايش خطاست‌

ريش باد آن دل! كه با دردِ تو جويدمرهمى‌

اهلِ كامِ آرزو را سوى رندان راه نيست‌

رهروى بايد جهان سوزى نه خامى بى‌غمى‌

آدمى در عالم خاكى نمى آيد به دست‌

عالمى از نو بيايد ساخت وز نو آدمى‌

گريه حافظ چه سازد پيشِ استغناى دوست؟

كاندر اين طوفان، نمايد هفتْ دريا شبنمى‌