جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٢ - غزل ٥٦٤ روزگارى است كه ما را نگران مى دارى

كارم ز دورِ چرخ به سامان نمى رسد

خون شد دلم زدرد و به درمان نمى رسد

سيرم ز جان خود به دل راستان ولى‌

بيچاره را چه چاره كه فرمان نمى رسد

در آرزوت گشته دلم زار و ناتوان‌

آوخ! كه آرزوى من آسان نمى رسد

يعقوب را دو ديده ز حسرت سفيد شد

و آوازه اى ز مصر به كنعان نمى رسد[١]

تا صبا بر گل و بلبل ورقِ حُسن تو خواند

همه را شيفته و دلْ نگران مى دارى‌

كس نيست كه افتاده آن زلفِ دوتا نيست‌

در رهگذرى نيست كه دامى ز بلا نيست‌

از بهر خدا زلف ميآراى كه ما را

شب نيست كه صد عربده با باد صبانيست‌

باز آى كه بى‌روى تواى شمع دلفروز!

در بزم حريفان اثرِ نور و ضيا نيست‌

تيمار غريبان سبب ذكر جميل است‌

جانا! مگر اين قاعده در شهر شما نيست؟

چون چشمِ تو دل مى برد از گوشهْ نشينان‌

دنبال تو رفتن گنه از جانب ما نيست‌[٢]