جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٣ - غزل ٥٦٤ روزگارى است كه ما را نگران مى دارى

معشوقا! حال كه خواسته تو بر آن قرار گرفته كه هنرمندان در بسيارى از فنون و علوم را عاشق خودسازى و خونشان بريزى، سزاوار آن است كه ساعد خويش نپوشى تا همه خلق بدانند كه اين توئى كه قصد كشتن ايشان را نموده‌اى، درنتيجه با اين بيان تقاضاى فنا و نايل شدن به وصال خويش را نموده. بخواهد بگويد:

و نيز بگويد:

اى خواجه! از جهان گذران، توقّع خوبى و راحتى داشتن بى‌جاست؛ كه:

٣٧٨٠

«ألدُّنْيا ظِلٌّ زآئِلٌ.»

[٣]: (دنيا، سايه ناپايدار مى باشد.- نيز:

٣٧٨١

«ألدُّنيا دارُالمِحَنِ.»

[٤]: (دنيا، خانه و محلّ سختيها و گرفتاريهاست.- همچنين:

٣٧٨٢

«أسْبابُ الدُّنْيا مُنْقَطِعَةٌ، وَعَواريها مُرْتَجِعَةٌ.»

[٥]: (پيوندهاى دنيا جدا شده و امور عاريتى آن بازپس گرفته مى شود.) روز تندرستى و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٠، ص ٢٧٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧١، ص ٢٧٨.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٥.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٦.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الدنيا، ص ١٠٦.