جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠١ - غزل ٥٦٤ روزگارى است كه ما را نگران مى دارى

اى محبوبى كه در گلزار تماشا مورد توجّه اهل دل و اوليائت قرار گرفته‌اى، و چشم و چراغ آنانى، و همواره از ديدارت بهره مندشان مى نمايى! چرا بر من خسته دل بى‌عنايتى و نظر لطفى نمى نمايى؟ بخواهد بگويد:

«إلهى! لاتُغْلِقْ عَلى مُوَحِّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[٢]: (معبودا! درهاى رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند و مشتاقان خود را از مشاهده جمال نيكويت محجوب مگردان.- به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

هر آنچه از عبادات قشرى و عالم خيالى و عنصرى و تعلّقات داشتم، به خاطر راه يافتن به ديدارت از دست دادم. به راستى نمى توانم بگويم: باعث اين امر تو بودى؛ زيرا اگر گويم، خواهى گفت: مى‌خواستى دل به من ندهى. شايد با اين كلام.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٥، ص ١٩٩.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٩، ص ٢٥٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠٦، ص ٣٦٤.