جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٠ - غزل ٥٦٤ روزگارى است كه ما را نگران مى دارى

آنچه خيال مى كنى از توست به پيشش نثار نمايى، تا به تمنّاى خويش كه ديدار اوست نايل آيى. به گفته خواجه در جايى:

كجا خود بين، خداى بين مى شود؟! لذا مى گويد:

اى خواجه! واى آن كه با هزاران تعلّق و بستگى به عالم طبيعت، و يا مشاهدات و مكاشفات و كرامات، مى‌خواهى ذوق حضور و ديدار پروردگار و سير در ملكوت عالم را بيابى! ممكن نيست؛ زيرا تو را حجابهاى عالم طبيعت نابينا نموده. در جايى مى‌گويد:

و ممكن است خطاب خواجه با زاهد باشد. بخواهد بگويد: اى زاهدى كه با لباس پشمينه و ازرق و وصله وصله و عبادات قشرى‌ات گمان مى كنى كه مى شود با محبوب انس برقرار نموده و سير در ملكوت جهان هستى بنمايى! محال است. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٧، ص ٤١٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.