جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٧ - غزل ٥٦٤ روزگارى است كه ما را نگران مى دارى

مَشِيَّتِهِ، وَمُسْتَقَرَّها إلى‌ مَحَبَّتِهِ.»

[١]: (واى خدايى كه مخلوقات را آفريدى! ... سپس سرانجام تمام امور را به سوى خواست خويش، و جايگاهشان را به سوى محبّت و دوستى خود قرار دادى.- به گفته خواجه در جايى:

كنايه از اينكه: اى خواجه! سخن كوتاه كن و تمنّاى مهر و وفا از نيكو جمالان مدار، زيرا محبوب بى‌همتاى در جمالت تا زمانى كه از عالم طبع كناره نگرفته اى به تو عنايت نخواهد داشت، بخواهد بگويد: زمانى حضرت دوست چهره مى نمايد كه از خويش رسته باشى. به گفته خواجه در جايى:

عزيزا! اگرچه صورتاً رندى و بيگانگى از عالم، و خرابى و تنها توجّه به تو داشتن و عشقت را اختيار نمودن بى‌آنكه از خويش گسسته باشيم، گناهى از جانب ما.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٦، ص ١٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠١، ص ٢٩٧.