جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦٩ - غزل ٥٦١ دو يار زيرك و از باده كهن دو منى

دو يارِ زيرك و از باده كُهَن دو منى‌

فراغتىّ و كتابىّ و گوشه چمنى‌

من اين مقام به دنيا و آخرت ندهم‌

اگرچه در پى‌ام افتند خلقِ انجمنى‌

هر آن كه كُنجِ قناعت به گنجِ دنيا داد

فروخت يوسفِ مصرى به كمترين ثَمَنى‌

بيا كه رونق اين كارخانه كَمْ نشود

ز زهدِ همچو تويى يا ز فسقِ همچو منى‌

ز تندْ بادِ حوادث نمى توان ديدن‌

در اين چمن، كه گُلى بوده است يا سَمَنى‌

نگارخويش به دستِ خَسان همى بينم‌

چنين شناخت فلك حَقّ خدمتِ چومنى!

بشد ز فرقتِ يوسف دو ديده يعقوب‌

بيار بادِ فرح بخش! بوىِ پيرهنى‌

ببين در آينه جام، نَقْشْبَندىِ غيب‌

كه كس بياد ندارد چنين عَجَب فِتَنى‌

از اين سموم كه برطَرْفِ بوستان بگذشت‌

عجب كه رنگِ گُلى ماند و بوىِ ياسَمَنى!

به صبر كوش تواى دل! كه حَق رها نكند

چنين عزيز نِگينى به دستِ اهرمنى‌

به گوشه اى بنشين سَرْخوش و تماشاكن‌

ز حادثاتِ زمانى، رُخِ شكَرْ دَهنى‌

به روزِ واقعه، غم با شراب بايد گفت‌

كه اعتماد به كس نيست، در چنين زَمَنى‌

مزاجِ دَهر تَبَه شد در اين بلا، حافظ!

كجاست فكر حكيمىّ و راىِ بَرْهَمَنى؟