با پى‌گيريهاى وزارت امور خارجه ايران و نيز مذاكرات با سفارت روسيه شوروى در تهران و دولت اين كشور در مسكو، كنسولگرى ايران در عشق‌آباد امروز پس از چند ماه تعطيلى گشايش يافت. خبر ديگرى نيز حاكى است كه مدرسه مظفرى كه تحت حمايت دولت ايران در عشق‌آباد داير بود ولى چند ماهى به محاق تعطيلى رفته بود، اينك گشايش يافته و غير از شاگردان دوره قبل، دانش‌آموزان جديدى را براى تعليم و تربيت جذب كرده است. ٩

______________________________
(١). اسناد وزارت امور خارجه، ١- ٣- ٤٦- ١٣٠١.

(٢). همان، ١- ١٣- ٤٩- ١٣٠١.

(٣). اسنادى از امتياز نفت شمال ...، ص ١٨٩.

(٤). روزنامه اتحاد، شم ٢٣٣، ص ٣.

(٥). همان‌جا.

(٦). ميرزا على محمد خان بنى آدم وزيرزاده كاشانى معروف به شريف الدوله به سال ١٢٥٣ ش در كاشان متولد گرديد. وى فرزند ميرزا محمد على تعجب كاشانى معروف به داماد و داماد ميرزا زين العابدين خان شريف الدوله برادر بزرگ ميرزا نظام مهندس الممالك رئيس محاكمات وزارت خارجه بود.

شريف الدوله بخشى از تحصيلاتش را در كاشان به انجام رساند و سپس وارد مدرسه علوم سياسى گرديد. پس از اخذ دانشنامه در وزارت خارجه مشغول كار شد و مقارن مشروطيت در حدود ١٣٢٤ ق كنسول بادكوبه شد. او در دوره مشروطه برحسب فرمان ژنرال قونسولى اسلامبول از بادكوبه، به سمت كارگزارى گيلان (رشت) انتخاب گشت و در دوره دوم مجلس شوراى ملى از طرف مردم گيلان و فومنات به وكالت رسيد. چند ماه بعد، از مجلس مستعفى شد و به رياست اداره تحريرات انگليس در وزارت خارجه منصوب گرديد. بعد از آن در تهران معاونت و كفالت وزارت خارجه و سپس معاونت وزارت داخله را بر عهده گرفت و در ١٣٢٩ ق معاون وزارت جنگ شد. شريف الدوله در حدود ١٣٣٢ ق كارگزار آذربايجان بود و بنا به موفقيت در انجام مأموريتهاى محوله، مقرر گرديده بود به جاى نظام الملك والى آذربايجان و پيشكار وليعهد شود، اما به تهران احضار و به معاونت وزارت داخله منصوب گشت. وى چندى هم سمت نمايندگى ايران در بالكان را برعهده داشت و در ١٧ جمادى الثانى ١٣٣٧ بعد از عزل امير معزز به حكمرانى كردستان رسيد. او براى سامان بخشيدن به اوضاع نابسامان كردستان، سالار اشرف را با وجود نفوذ و قدرتى كه داشت، بازداشت و به دار مجازات آويخت و تا حدى توانست به وضع آشفته آنجا سروسامان بخشد. على محمد خان شريف الدوله در ١٣٠١ ش به حكومت بروجرد و لرستان انتصاب يافت و در ١٣٤٣ ق ايالت بروجرد، لرستان و خوزستان را برعهده داشت. وى پس از به قدرت رسيدن سردار سپه در ١٣٤٥ ق والى آذربايجان شد و يك سال بعد ايالت خراسان را به عهده گرفت. در اواخر عمر به علت اينكه قوه سامعه را از دست داده بود به حالت انزوا زيست و در ٢١ دى ١٣٢٥ درگذشت. وى دستى نيز در سرودن شعر داشت و وقايع و جنگهاى لرستان در رفع اشرار و تمرد شيخ خزعل در خوزستان را به شعر درآورده بود (پاشا صالح، «شريف الدوله بنى آدم»، وحيد، صص ٣١- ٢٦؛ عاقلى، شرح حال رجال سياسى و ...، ج ١، صص ٣١٣ و ٣١٤؛ بامداد، شرح حال رجال ايران قرنهاى ...، ج ٢، ص ٤٨٣).

(٧). روزنامه ايران، شم ١٢١٠، ص ٢.

(٨). همان‌جا.

(٩). همان، شم ١٢١٣، ص ١.