شعبه انستيتو پاستور در منطقه شميران واقع در زرگنده، جنب باغ سرتيپ اسكندر خان افتتاح شد و اعلانى در همين مورد چاپ و تكثير گرديد. در اين اعلان ضمن بيان خدمات اين انستيتو آمده بود كه اين شعبه همه روزه از ساعت ٧ صبح تا ظهر غير از روزهاى تعطيل داير است. دكتر منار فرانسوى رئيس انستيتو بود. ٩

______________________________
(١). روزنامه ايران، شم ١١٨٠، ص ٢.

(٢). همان‌جا.

(٣). همان، ص ٣.

(٤). همان‌جا. سالها پس از تأسيس مدرسه علوم سياسى در ١٣١٨ ق فكر ايجاد مدرسه حقوق به وجود آمد. در ١٢٩٩ ش در زمان وزارت عدلّيه نصرت الدوله اين مدرسه تشكيل شد. در آغاز تأسيس، موسيو پرنى مستشار فرانسوى عدليه به رياست مدرسه تعيين شد. در همين زمان موسيو پرنى به عضويت هيأت نمايندگى ايران در جامعه ملل (سازمان ملل) درآمد و ازاين‌رو به او دستور داده شد كه چند معلم صلاحيت‌دار براى تدريس رشته‌هاى حقوق استخدام كند و او چهار نفر از استادان حقوق را در پاريس استخدام كرد. مدرسه عالى حقوق از ادارات مستقل وزارت عدليه بود و محصلين پس از طى دو دوره با مدرك ليسانس از آن فارغ التحصيل مى‌شدند كه در طى پنج دوره فارغ التحصيل، هشتاد و دو نفر به دريافت ليسانس نايل شدند. اين مدرسه در ١٣٠٥ به همراه مدرسه علوم سياسى ضميمه وزارت معارف شد و سرانجام نيز با تصويب شوراى عالى فرهنگ، مدرسه حقوق و علوم سياسى تشكيل شد و در مهر ١٣٠٦ ش على اكبر دهخدا رياست مدرسه جديد را برعهده گرفت. در ١٣١٣ ش اين مدرسه به دانشگاه تازه تأسيس تهران پيوست. (محبوبى اردكانى، تاريخ مؤسسات تمدنى جديد در ايران، ج ١، صص ٤٠٥- ٤٠٤؛ دايره المعارف فارسى (مصاحب)، ج ٢، ص ٢٧١٦).

(٥). ابو القاسم خان شيخ مشهور به احياء الدوله فرزند شيخ محمد خان احياء الملك در ١٣٠٦ ق در تهران متولد شد. پس از تحصيل علوم مقدماتى به ترغيب و تشويق پدرش به تحصيل علم طب پرداخت و براى تكميل آن به مدرسه دار الفنون وارد شد و در ١٣٢٧ ق جزء اولين دسته از اطباى ديپلمه از مدرسه طب بود. سپس مدتى در عثمانى در مدرسه اسلامبول دوره‌هاى عالى طب را سپرى كرد. احياء الدوله پس از مراجعت به ايران مناصبى چون ياورى در وزارت جنگ، معلم تاريخ طبيعى در مدرسه دار الفنون و همچنين كفالت صحيه بلديه تهران را برعهده گرفت و در حقيقت او را بنيانگذار بهدارى شهردارى در تهران و بسيارى از شهرهاى ديگر مى‌دانند. احياء الدوله علاوه بر اين خدمات در بيمارستانها، تيمارستانها، درمانگاه‌ها و مراكزى از اين دست به خدمت پرداخته است.

او همچنين در بين سالهاى ١٣٠٥ و ١٣٠٦ ش عضو مجلس حفظ الصحه دولتى ايران بود. (روستايى، تاريخ طب و طبابت در ايران، ج ٢، صص ٢٨- ٣٠ و ٤٢).

(٦). روزنامه اقدام، شم ٥٨، ص ٣.

(٧). همان، شم ٥٩، ص ٣.

(٨). روزنامه اتحاد، شم ٢٠٦، ص ٢.

(٩). سازمان اسناد ملى ايران، سند شم ٢٩٣٠٠٥٤٧٥، آرشيو ٤١٦ ف ٤ ب آ ا، شم ميكروفيلم ٠٠٤٠٠١٦.