فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٤٤ - كيفيت استيفاء قصاص اعضاء

كرده قصاص دارد چه همه آن را قطع كرده باشد يا قسمتى از آن را.

٢٣٣- در قصاص از منخر- سوراخ بينى- نيز رعايت تساوى محل معتبر است، يعنى اگر جانى سوراخ سمت راست بينى كسى را پاره كرده، از او نيز سمت راست و اگر سمت چپ را پاره كرده، از سمت چپش قصاص مى‌شود و همچنين است در قصاص حاجز- ديوار بين دو سوراخ بينى- و در قصاص بينى مقدار قطع شده به وسيله جانى با همه بينى آن شخص مقايسه مى‌شود اگر فرضاً نصف بينى او بوده از جانى هم نصف قطع مى‌شود و اگر ثلث بوده، ثلث، و همچنين اگر از نرمه بينى شخصى مقدارى را بريده آن را نيز بايد به همه نرمه بينى او مقايسه كنند، اگر نصف نرمه را قطع كرده نصف نرمه بينى او قطع شود و اگر ثلث بوده، ثلث، و در اين مقايسه بزرگى استخوان بينى و كوچكى آن در نظر گرفته نمى‌شود.

٢٣٤- قصاص در لب با رعايت تساوى محل لب مجنّى عليه با لب جانى انجام مى‌شود، لب بالاى او با لب بالاى جانى و لب پايينش با لب پايين جانى و در اين لب فرقى بين لب گشاد و لب تنگ و كوچك و بزرگ و سالم و بيمار لب كلفت و لب نازك نيست؛ مگر آنكه بيمارى لب به لمسى آن منجر شده باشد، پس اگر جانى قسمتى از لب شخصى را بريده باشد به همين مقياسى كه در بينى گذشت از لب جانى بريده مى‌شود.[١]

٢٣٥- قصاص در تمامى يا جزئى از زبان با رعايت تساوى در نطق طرفين، انجام مى‌شود، پس اگر زبان شخص لال به دست جانى قطع شود زبان گوياى جانى در قصاص از آن قطع نمى‌شود، ولى اگر فرد لالى زبان گويا يا زبان لالى را قطع كند زبان او قطع مى‌شود، همچنانكه زبان فصيح در قصاص از زبان غير فصيح و زبان روان در مقابل زبان كند قطع مى‌شود.

٢٣٦- اگر جانى زبان طفلى را قطع كند زبانش قطع مى‌شود؛ مگر آنكه ثابت شود كه طفل لال بوده است و يا نشانه‌هاى لال بودن در آن ثابت گردد كه در اين صورت جانى‌

[١] - حدّ لب در بخش« ديات»، صفحه ٤٣٠ بيان خواهد شد.