فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧٠ - چهارم - تعزير ديگر گناهان

پسرى را به شهوت ببوسد، ٥- دشنامى به كسى دهد كه در عرف آن را دشنام گويند، ٦- به كنايه چيزى بگويد كه سبب آزردگى ديگرى شود، مثلًا به كنايه بگويد من حرامزاده نيستم، ٧- به زوجه خود بگويد تو را باكره نيافتم، ٨- نسبت قذف به طفل يا به ديوانه بدهد، ٩- دو مردى كه زن دارند به يكديگر نسبت قذف بدهند، ١٠- كافرى كه سحر كند، ١١- شراب بفروشد اما حلال نداند، ١٢- در ظاهر و با قهر و غلبه مال كسى را ببرد و بگريزد، ١٣- در خفاء مال كسى را بردارد و بگريزد، ١٤- به حيله و تزوير اموال مسلمانان را ببرد و فروش نامه يا صلح نامه و ... دروغى بسازد، ١٥- بنگ يا داروى بيهوشى به خورد كسى دهد، ١٦- بخواهد خود را بكشد، ١٧- مسلمانى كه يهودى را بكشد، ١٨- در مجلسى كه شراب يا مست كننده ديگر براى خوردن باشد برود، و به اختيار بنشيند يا طعام خورد، ١٩- حيوان زنده يا ماهى بدون فلس يا سپرز حيوانات را بخورد، ٢٠- پسر خود را بكشد، ٢٠- طفل و ديوانه‌اى كه زنا يا دزدى كنند و يا مرتدّ شوند و يا شراب بنوشند.

١٧- اگر بچه مميّز يكى از گناهان كبيره را انجام دهد ولىّ شرعى يا معلم او مى‌تواند او را به قدرى كه ادب شود و موجب ديه نگردد تنبيه كند. ولى در ادب كردن او به سه تا شش تازيانه اكتفاء كند و با رفق و ملايمت بزند، و معلم بيش از سه ضربه ملايم نزند.

١٨- گناهكارى كه مستوجب تعزير شده است اگر پيش از إقرار يا اقامه بيّنه، توبه كند و توبه او براى حاكم شرع ثابت شود نبايد تعزير گردد؛ ولى اگر حقى از حقوق مردمى را تضييع كرده باشد، حاكم شرع او را مجبور مى‌كند تا جبران نمايد.

١٩- در تعزير بايد جانب احتياط رعايت شود، و معمولًا از ده و حداكثر از بيست تازيانه تجاوز نكند و هيچگاه به چهل تازيانه نرسد؛ مگر در مواردى كه به تازيانه بيشتر تصريح شده باشد.