آنگاه براى بار دوم بگويد آنچه من گفتم و مرا بخاطر آن تازيانه زدند حق بود اين قذف شمرده نمى‌شود و حدّ بر او جارى نمى‌كنند، بلكه بايد تعزير شود، و اگر قاذف شخص معينى را بخاطر يك سبب ده بار قذف كند- نه اينكه او ده بار زنا كرده باشد بلكه فرضاً اگر يك بار زنا كرده قاذف ده بار بگويد تو زنا كردى تو زنا كردى تو زنا كردى ...-، به جز يك حدّ بر او جارى نمى‌شود، و اگر مقذوف متعدد باشد، مثلًا به سه نفر بگويد تو و تو و تو زنا كرده‌ايد، حدّ نيز تكرار مى‌شود؛ و اما اگر دو عمل حرام به او نسبت دهد، مثلًا به يك مقذوف بگويد: تو زنا كرده‌اى و تو لواط كرده‌اى، در اينجا اقرب آن است كه دو قذف حساب مى‌شود و دو حدّ بر او جارى مى‌گردد. ١١٥- هرگاه حدّ پس از ثبوت قذف واجب شود، ديگر ساقط نمى‌گردد مگر قاذف با گواهى چهار شاهد صحت قذف خود را ثابت كند يا مقذوف از حق خود صرف‌نظر نموده و او را عفو نمايد و يا او را تصديق كند هرچند در يك نوبت مثلًا يك‌بار بگويد اين شخص راست گفته من زنا كرده‌ام و بر من افتراء نبسته است، و نيز در صورتى كه مردى به همسر خود نسبت زنا بدهد و زن با او ملاعنه كند، حدّ قذف از شوهر ساقط مى‌گردد و اگر مقذوف پس از عفو از عفو خود برگشته و مطالبه حدّ او را نمايد اين برگشت بى‌ثمر است و موجب اجراء حدّ بر او نمى‌شود.

١١٦- چنانچه دو نفر يكديگر را قذف كنند و هركدام به ديگرى بگويد تو زنا كرده‌اى حدّ قذف از هر دو ساقط مى‌شود؛ لكن هر دو بايد تعزير شوند، چه هر دو يكديگر را به يك عمل مثلًا به زنا متهم كنند، يا به دو عمل مختلف مثلًا يكى به زنا و ديگرى به لواط، در هر صورت هر دو تعزير مى‌شوند.

١١٧- حدّ قذف به جز در مورد زن و شوهر، به ارث برده مى‌شود و فقط زن و شوهر حدّ قذف را از همديگر ارث نمى‌برند پس در صورتى كه شخص مقذوف پيش از آنكه قاذف را حدّ بزنند يا او را عفو كند از دنيا برود، كسانى كه مال او را به ارث مى‌برند- حقّ مطالبه حدّ را از مورث خود به ارث مى‌برند ولى اين حق قابل تقسيم بين ورثه نيست و همه در آن برابرند و هر يك به تنهايى مى‌توانند از حاكم تقاضاى اجراء حدّ بر قاذف‌