فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٠٥ - قسم دوم - سنگسار

شرط اول: مرد پيش از ارتكاب زنا از راه فرج به مقدار حشفه با همسر خود جماع كرده باشد و بنابر احتياط جماع در پشت او، در تحقق احصان كافى نيست، بنابر اين اگر مردى زن عقد بسته دارد و از پشت و بين رانهاى او حاجت خود را برآورده نمايد، يا از راه فرج به كمتر از حشفه به او دخول نمايد، يا در صورت نداشتن حشفه، از آنچه كه دارد به كمتر از حشفه دخول كند، بطورى كه شك داشته باشد كه دخول شده يا نه، و سپس زنا كند در هيچ يك از اين موارد محصن نمى‌باشند؛ لكن بنابر ظاهر در تحقق احصان ريختن منى شرط نيست پس اگر مرد به همسر خود دخول كند احصان محقق مى‌شود هرچند انزال منى نكند و بيضه‌هايش سالم نباشد.

شرط دوم: بلوغ، در حال بلوغ و پيش از ارتكاب زنا، با همسر خود جماع كرده باشد پس اگر پسر نابالغ هر چند مراهق- نزديك به بلوغ- در زوجه خود دخول كرده و سپس به زنا بيفتد، چه در حال زنا هم نابالغ باشد يا در آن حال بالغ شود، بنابر احتياط احصان او و زنى كه به او زنا داده محقق نمى‌باشد هرچند زوجيت او با همسرش همچنان باقى باشد.

شرط سوم: بنابر احتياط در حال دخول به همسرش عاقل بوده باشد، پس اگر در حال سلامتى عقل با زنى ازدواج كند و سپس در حالى كه ديوانه است با او جماع كند، آنگاه در حال سلامتى عقل زنا كند بنابر احتياط محصن نمى‌شود.

شرط چهارم: وطى قبل از زنا در فرج زنى باشد كه بوسيله عقد نكاح دائم صحيح و يا از طريق ملكيت بر او حلال شده باشد، پس احصان با وطى از طريق زنا يا شبهه يا متعه محقق نمى‌شود، پس بنابر اين اگر مردى زن متعه دارد بطوريكه صبح و شام در اختيار اوست مع ذلك اگر زنا كند زنايش زناى محصن نيست.

شرط پنجم: متمكن از وطى همسر حلال خود باشد، يعنى مرد صبح و شام همسر حلال خود را در اختيار داشته باشد، پس كسى كه همسرش در سفر و غائب است و دسترسى به او ندارد يا همسرش حاضر باشد ولى به خاطر بيمارى يا زندانى بودن نتواند او را وطى كند و يا ظالمى مانع اجتماع آنان گردد، چنانچه- نعوذ باللّه- زنا كند،