فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩ - اصطلاحات إقرار

مقدّمه‌

تعريف إقرار:

إقرار إخبارى است كه بطور جزم و يقين، حق يا ملكيّت مالى را بر عليه- ضرر- مقرّ، نفى يا اثبات مى‌كند، چه حق اللّه باشد و چه حقّ النّاس، چه إخبار به نفس حقّ باشد يا به ملزومش، چه در أعيان باشد و چه در منافع و يا حقوق، مثلًا مُقِرّ بگويد من مالى نزد فلانى ندارم يا حقّى بر گردن او ندارم و يا مثلًا بگويد فلانى برادر من است كه موجب شركت اين فرد در ارث پدر او است، يا كسى مالى را نزد زيد و يا عمرو امانت گذاشته و نمى‌داند مالش نزد كدام يك از اين دو نفر است، زيد بگويد امانت تو نزد عمرو نيست، يا كسى اعتراف كند كه فلان جنايت را- كه قهراً موجب قصاص يا حدّ شرعى است- مرتكب شده است.

اصطلاحات إقرار:

شخصى كه چيزى را بر عليه خود إقرار مى‌كند مُقِرّ ناميده مى‌شود، و به كسى كه إقرار به نفع او شده مُقَرٌّله، و به حق يا مال مورد إقرار مقَرٌّبه مى‌گويند.