عدد ١٢ را استيفاء كرده آن زنى كه كشته مى‌شود از عدد ٢٤ نسبت به رقم ٨ مديون بود كه يك سوم خون‌بهاى مرد است بنابر اين جان او كه برابر عدد ١٢ است از او سلب شد پس او چهار عدد اضافه داده است و بايد آن دو زن ديگر چهار عدد او را كه برابر با يك سوّم عدد ١٢- خونبهاى يك زن- است به او بپردازند و نيز نصف ديه مرد مقتول را به علاوه بر آن به ولىّ مرد مقتول بپردازند.

٣٨- اگر يك مرد و يك زن در كشتن مردى شريك جرم شوند هر يك از آن دو بايد نصف خون بهاى مقتول را بدهند و اگر ولىّ‌دم بخواهد هر دو را قصاص كند بايد نصف خون بهاى مرد را به مرد مورد قصاص بدهد و به آن زن چيزى نمى‌رسد و اگر بخواهد تنها زن را به قتل برساند زن استحقاق چيزى ندارد و تنها بر مردى كه قصاص نمى‌شود لازم است نصف خون‌بها را بپردازد و اگر بخواهد تنها مرد را قصاص كند زنى كه شريك جرمش بود بايد نصف خون بهاى مرد را به مرد مورد قصاص بپردازد.

٣٩- هر جا كه پاى ردّ به ميان مى‌آيد- يعنى خون شخص مورد قصاص بيش از مقدار جنايت اوست- واجب است اول آن رد را به او بدهند آنگاه قصاصش كنند.

٤٠- احكامى كه راجع به قاتل و مقتول بيان شده مربوط به مسلمان آزاد بوده اما راجع به كافر يا برده احكام ديگرى مى‌باشد كه در جاى خود بيان خواهد شد.

سوم- جانى منضم به مباشرت حيوانى باشد:

٤١- اگر كسى شخصى را در جايگاه درندگان- مثلًا در قفس شير- بيندازد و درندگان او را پاره كرده و بكشند، يا طورى او را در معرض درنده‌اى قرار دهد كه نتواند خود را از شرّ آن حيوان حفظ كند و يا بگريزد، و در نهايت كشته شود، قتل عمدى است و قصاص دارد؛ اما اگر آن شخص بتواند به وسيله‌اى خود را از شرّ حيوان نگه دارد يا برهاند، و از روى عمد و سهل‌انگارى در آنجا بماند تا توسط درنده كشته شود، قصاص و ديه بر جانى وارد نمى‌آيد، و همچنين است اگر حيوان در اصل درنده نباشد و جانى هم به قصد قتل او را در معرض حيوان قرار نداده باشد، ولى تصادفاً او را پاره كند و بكشد؛ اما اگر او را به اين اميد جلو چنين حيوانى يا جلو حيوانى كه از رام‌