ینَبَّؤُا الاِْنْسانُ یوْمَئِذٍ بِما قَدَّمَ وَ اَخَّرَ. بَلِ الاِْنْسانُ عَلی نَفْسِهِ بَصیرَةٌ. وَلَوْ اَلْقی مَعاذیرَهُ. لاتُحَرِّک بِهِ لِسانَک لِتَعْجَلَ بِهِ. اِنَّ عَلَینا جَمْعَهُ وَ قُرْ انَهُ. فَاِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْ انَهُ. ثُمَّ اِنَّ عَلَینا بَیانَهُ. کلّا بَلْ تُحِبّونَ الْعاجِلَةَ. وَ تَذَرونَ الاْخِرَةَ[١] .

آیاتِ مربوط به قیامت است در سوره‌ای که خود سوره هم «سورة القیامة» نامیده شده است چون این سوره با جمله «لااُقْسِمُ بِیوْمِ الْقِیمَةِ» شروع می‌شود و بعلاوه مطالب این سوره، به استثنای سه چهار آیه کوتاه در وسط، همه مربوط به قیامت است.

در دو سه آیه پیش، این مسئله مطرح شد که آیا انسان گمان می‌برد که ما ذرات استخوان او را گرد نخواهیم آورد؟ چرا، نه تنها گرد می‌آوریم بلکه آن سرانگشتان او را هم ترکیب می‌کنیم و تعدیل و تسویه می‌کنیم مثل اول، یعنی تنها گردآوردن مطرح نیست، برگرداندنِ به حالت اولِ آن ریزترین و پیچیده‌ترین استخوانها هم برای ما مشکلی نیست.

بعد فرمود که این بهانه‌گیریها درواقع شبهه و اشکال برای ذهن افراد نیست بلکه یک جنبه روانی دارد. افرادی که قبلاً تصمیم گرفته‌اند که ـ به اصطلاحِ بعضی در امروز ـ آزاد زندگی کنند یعنی برای هر فسقی و هر فجوری هیچ حد و هیچ قید و تقیدی در عمل نداشته باشند، این جور

[١] . قیامة / ١٣ ـ ٢١.