اصول فقه شيعه - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٩٨ - نظريه امام خمينى رحمه الله در ارتباط با حكم

ملاحظه روايات و تعبيراتى كه در ارتباط با وجود مقدّس امام زمان عليه السلام مطرح شده مؤيّد اين معناست. مثلًا در بعضى روايات‌ [١] آمده كه فلان گروه يا فلان چيز به حسب حكم اللّه محكوم به نجاست است ولى بعد از آمدن امام زمان عليه السلام، مسأله نجاست آنها ابراز مى‌شود و تا قبل از ظهور ايشان محكوم به نجاست نيست. [٢] و يا در بعضى از روايات وارد شده كه‌ «يأتي بدين جديد». روشن است كه دينى كه آن حضرت مى‌آورد، غير از اسلام نيست «و من يبتغ غير الإسلام ديناً فلن يقبل منه» [٣] و «إنّ الدّينَ عندَ اللّهِ الإسلامُ». [٤] بلكه معناى دين جديد اين است كه آن حضرت احكام تازه‌اى از اسلام را مطرح مى‌كند كه تاكنون سابقه نداشته و به مرحله فعليت نرسيده بوده است. ائمه قبلى عليهم السلام نيز مأمورْ به ابراز آن نبوده‌اند بلكه فقط امام زمان عليه السلام مأمورْ به اظهار و ابراز آنهاست. به‌همين‌جهت احكامى كه در زمان ما جنبه انشائى دارند، داراى دو خصوصيت مى‌باشند: ١- ائمه قبلى عليهم السلام مأمورْ به اظهار آنها نبوده‌اند بلكه مأمورْ به اخفاء بودند و اگر در بعضى موارد هم اشاره‌اى كرده‌اند، مسئله را به صورت تعليقى مطرح كرده و فرمودند:

در دوران امام زمان عليه السلام چنين حكمى تحقق پيدا خواهد كرد. ٢- انشائى بودن اين احكام به لحاظ ماست كه قبل از ظهور امام زمان عليه السلام قرار گرفته‌ايم. و پس از ظهور آن حضرت، ديگر حكم انشائى وجود نخواهد داشت و همه احكام جنبه فعليّت پيدا كرده و در معرض عمل و اجراء قرار مى‌گيرند.

[١]- رجوع شود به: بحار الأنوار، ج ٥٢، ص ٣٠٩، باب ٢٧

[٢]- مناهج الوصول إلى علم الاصول، ج ٢، ص ٢٤ و ٢٥، معتمد الاصول، ج ١، ص ١٢٨ و ١٢٩، تهذيب الاصول، ج ١، ص ٣٠٤- ٣٠٦

[٣]- آل عمران: ٨٥

[٤]- آل عمران: ١٩