تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٣٠ - آيه

((٢٠٧٢)) پيش بينا شد خموشى نفع تو بهر اين آمد خطاب انصتوا
((٢٠٧٣)) گر بفرمايد بگو بر گوى خوش ليك اندك گو دراز اندر مكش
((٢٠٧٤)) ور بفرمايد كه اندر كش دراز هم چنان شرمين بگو با امر ساز
((٢٠٧٥)) هم چنان كه من در اين زيبا فسون با ضياء الدين حسام الدين كنون
((٢٠٧٦)) چون كه كوته مى كنم من از رشد او به صد نوعم به گفتن مى كشد
((٢٠٧٧)) اى حسام الدين ضياء ذو الجلال چون كه مى بينى چه مى جويى مقام
((٢٠٧٨)) اين مگر باشد ز حب مشتهى اسقنى خمراً و قل لى انها
((٢٠٧٩)) بر دهان توست اين دم خام او گوش مى گويد كه قسم گوش كو
((٢٠٨٠)) قسم تو گرمى است نك گرميت هست گفت حرص من از اين افزونتر است
آيه « و إذا قرئ القرآن فاستمعوا له و انصتوا لعلكم ترحمون » (١) ( وقتى كه قرآن خوانده شود گوش به آن فرا دهيد و سكوت كنيد شايد مورد ترحم الهى واقع شويد . ) « عن العباس بن موسى بن جعفر عليه السلام قال سالت ابى عن المأتم ، فقال : ان رسول الله صلى الله عليه و آله لما انتهى إليه قتل جعفر بن ابى طالب دخل على اسماء بنت عميس امرأة جعفر ، فقال اين بنى ؟ فدعت بهم و هم ثلاثه عبد الله و عون و محمد فمسح رسول الله صلى الله عليه و آله رؤسهم فقالت انك تمسح رؤسهم كأنهم ايتام فعجب رسول الله صلى الله عليه و آله من عقلها ، فقال يا اسماء أ لم تعلمى ان جعفرا رضوان الله عليه استشهد ؟ فبكت ، فقال رسول الله صلى الله عليه و آله لا تبكى فان الله تعالى اخبرنى ان له جناحين فى الجنة من ياقوت احمر . . . » (٢) ( عباس بن موسى بن جعفر عليه السلام مى گويد : از پدرم در بارهء سوگوارى پرسيدم فرمود وقتى كه خبر كشته شدن جعفر بن ابى طالب به پيامبر رسيد ، بنزد اسماء

(١) سورهء الاعراف ، آيه ٢٠٤ . .
(٢) المحاسن ، احمد بن خالد البرقى ، البرقى نقل از سفينه ، ج ١ ، ص ١٥٨ . .