المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٢٢ - قاعده نحوى

متن: «٢٣٠»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

تاء: مضاف، مبتداء.

تأنيث: مضاف اليه.

تلى: فعل ماضى، مفرد، معلوم، متعدّى و ضمير فاعلى در آن به « تاء » راجع بوده و خبر است براى « تاء تأنيث».

الماضى: مفعول است براى « تلى ».

اذا: ظرف، متعلّق به « تلى ».

كان: فعل ناقصه و ضمير مستتر در آن به ماضى راجع است.

لانثى: جارّ و مجرور، متعلّق است به « كان ».

كاف: حرف جارّ و مجرورش « قولك » است كه محذوف مى‌باشد.

ابت: فعل ماضى، مفرد، مؤنّث غائب، معلوم، متعدّى.

هند: فاعل است براى « ابت ».

الاذى: مفعول است براى « ابت ».

ترجمه:

و تاء تأنيث پهلوى فعل ماضى قرار مى‌گيرد و آن زمانى است كه ماضى براى مؤنّث باشد مانند ابت هند الاذى (هند از اذيت نمودن خوددارى كرد).

متن: «٢٣١»