و در جمله ٢٩ مى خوانيم: «صالحان، وارث زمين خواهند شد و در آن تا ابد سكونت خواهند داشت». مقصود از كلمه «الأرض» در اين آيه، مطلق زمين دنيا و آخرت (بهشت) است و آيه معناى عامى دارد كه شامل هر زمان و هر مكان مى شود، ولى مصداق اكمل و اتمّ آن مطابق روايات، زمانى است كه حضرت مهدى عليه السلام ظهور و زمين را پر از عدل و داد كند. در آن زمان است كه تمام كره زمين در اختيار بندگان صالح خدا قرار خواهد گرفت. ابن كثير مى گويد: «خداوند در اين آيه شريف به بندگان صالح خود بشارت مى دهد كه در دنيا و آخرت آنان را سعادتمند كند و آنان را وارث زمين و بهشت گرداند». [١] آلوسى مى گويد: «اگر بگوييم كه اين آيه مربوط به عصر مهدى عليه السلام و نزول عيسى عليه السلام است، به اقوال ديگر احتياجى نيست». [٢] ثوبان از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده كه فرمود: «خداوند براى من زمين را جمع كرد. پس من مشرقها و مغربهاى آن را مشاهده نمودم و امّت من زود باشد كه به آن برسند». [٣] امام باقر عليه السلام فرمود: «مقصود از «عِبادِيَ الصّالِحُونَ» اصحاب مهدى در آخر الزمان است». [٤]

عصر غلبه اسلام بر ساير اديان

يكى از آياتى كه مربوط به عصر ظهور حضرت مهدى عليه السلام است، آيه معروف به

[١] تفسير ابن كثير، ج ٢، ص ٥٢٤.[٢] روح المعانى، ج ١٧، ص ٩٥.[٣] تفسير آلوسى، ج ١٧، ص ٩٥.[٤] مجمع البيان، ج ٧، ص ٦٦.