مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٠٧

على حبه جنّه قسيم النار و الجنّه وصىُّ المصطفى حقا امام الانس و الجنّه». [١] و نيز در تفسير آيه: «يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمَانِهِمْ» [٢] ، روايتى به همان مضمون آمده است: «در خبر است كه رسول صلى الله عليه و آله جبرئيل را گفت: كيف تجوز امتى الصراط؛ امت من بر صراط چگونه گذرند؟ برفت و باز آمد و گفت: خدايت سلام مى كند و مى گويد: تو بر صراط به نور من گذرى و على بن ابى طالب بر صراط به تو گذرد و امت تو به صراط به نور على گذرند و نور امت تو از نور على باشد و نور على از نور تو و نور تو از خداى». [٣] همين مطلب را در تفسير آيه «أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ» [٤] ؛ هر كافر سرسختى را در جهنم فرو افكنيد، نيز مى بينيم: «در اينكه مخاطب القيا چه كسانى است، نظرات مختلف است و يكى از ديدگاهها اين است كه: القيا خطاب است به محمد و على كه فرداى قيامت بيايند و بر سر صراط بايستند و با دوزخ مقاسمه كنند و رسول عليه السلام اين كار تفويض كرده باشد به على عليه السلام تا او دوزخ را همى گويد: اين تو را و آن مرا؛ اين بگير كه از دشمنان است و آن را دست بدار كه از دوستان است. پس خطاب با هردو است. خداى تعالى فردا قيامت ايشان را گويد: القيا ؛ در اندازى هر كفارى عنيد را در دوزخ. گفتند: كلّ كفّار بنبوة محمدٍ عنيدٍ لولاية على بن ابى طالب، و دليل اين تأويل حديث حارث همدانى است كه او وقتى گفت امير المؤمنين را: يا امير المؤمنين! من از دو جاى مى ترسم: يكى از سكرات مرگ و يكى از سر دو راه كه در اين دوجاى،