الْوَسِيلَةَ» [١] . (٦/٣٦١ ـ ٣٦٣) ـ ذكر رواياتى در مورد اينكه شأن نزول آيه ٥٤ مائده «فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ» [٢] اميرالمؤمنين است و بيان مناقب آن حضرت. (٧/٦ ـ ١٠) ـ شأن نزول آيه اى كه درباره اعطاى انگشترى در ركوع است، مربوط به حضرت على عليه السلام است. (٧/١٩) ـ اشاره به وجود اخبارى در مورد خروج حضرت صاحب الزمان عليه السلام. (٨/١٠٥) ـ بيان روايت در مورد فرق مختلف يهود و نصارا و مسلمانان و نجات محبّين اميرالمؤمنين عليه السلام. (٨/١٠٧ ـ ١٠٨) ـ ذكر روايتى در مورد اينكه اميرالمؤمنين عليه السلام قسمت كننده بهشت و جهنم است. (٨/٢٠٥) ـ نقل داستان توطئه قريش براى قتل پيامبر و جانبازى اميرالمؤمنين در آن شب با خوابيدن به جاى پيامبر. (٩/١٠٢ ـ ١٠٣) ـ مراد از «ذى القربى» در آيه ٤١ انفال، اهل بيت عليهم السلام است. (٩/١١٩) ـ بيان روايت در مورد اينكه على عليه السلام و شيعيان او فائز و رستگارند. (٩/١٩٤) ـ اشاره به اخبار و روايات در مورد خروج حضرت مهدى عليه السلام و گسترش اسلام در ذيل آيه ٣٢ توبه. (٩/٢٢٦) ـ ذكر داستان جنگ تبوك و نصب كردن حضرت على عليه السلام به وسيله پيامبر به جاى خود در مدينه و ذكر حديث منزلت «أنت منّى بمنزلة هارون من موسى الاّ أنّه لا نبيّ بعدي». (٩/٢٥٦ ـ ٢٥٧) ـ بيان اينكه امير المؤمنين عليه السلام اوّل مردى بود كه به پيامبر ايمان آورد و بيان داستان قبول سرپرستى امير المؤمنين به وسيله پيامبر اكرم در طفوليت. (١٠/١٢ ـ ١٣)

[١] مائده (٥): آيه ٣٥.[٢] مائده (٥): آيه ٥٤.