و دين تو با اوست، با تو گذارد؟ اگر اين عدد كه عدد شُهُور است، مِن «عِنْدَ اللّهِ» و «فِي كِتابِ اللّهِ» است، عددِ آن ماههاى دين اَوْلى و اَحرى كه از نزدِ او باشد و در كتاب او باشد. آنچه اين عدد است و مثل اين عدد است و به منزلت از امامت فروتر است، از نزدِ اوست، عدد نقيبان بنى اسرائيل مُفوّض به بَعْث اوست: «وَ بَعَثْنا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيباً...» [١] . و اگر چشمه هاى آب بود كه بر دست موسى عليه السلام ظاهر شد: «فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً...» [٢] به فرمان او و خَرْق عادت از جهتِ او. و اگر نجاتِ موسى و قومش را راههاى دريا بود، هم دوازده از لطف صُنع او و كمال فضل او، آنچه نجات و خلاص بهترين امّت به آن باشد و صلاح معاد و معاش به او منوط بود، همانا با رأى تو نگذارند تا آن بر تو باشد.... اين دوازده ماه، از او چهار حرام كرد؛ از اين دوازده امام، چهار را به يك نام برآورد؛ چنان كه آن نام در حرامى يكى است، و ذلك قوله عليه السلام: الأئمّة من بعدى اثنا عشر، أوّلهم علىٌّ، و رابعهم علىٌّ، و ثامنهم علىٌّ، و عاشرهم علىٌّ، و آخرهم مهدىٌّ؛ گفت: امامان از پس من دوازده اند: اوّلشان علىّ، و او مرتضى است. و چهارمشان علىّ، و آن سيّد عباد و اصفياست. و هشتمشان علىّ، و آن علىّ بن موسى الرّضا است. و دهمشان علىّ بن محمّد التّقى كه او زَيْن اَتقياست. و آخرشان مَهدىّ، كه بازپسين خلفاست . چون عدد تمام كردى، اِطلاق كن و بر خوان: «ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ» [٣] ؛ اين دين قويم و صراط مستقيم است».

[١] مائده (٥): آيه ١٢.[٢] بقره (٢): آيه ٦٠.[٣] توبه (٩): آيه ٣٦.