ـ ذكر احسان و انفاق على و فاطمه عليهماالسلام در ضمن حكايتى. (١٩/١٢٥ ـ ١٢٣) ـ مراد از «الانسان» در آيه «هَلْ أَتى عَلَى الاْءِنْسانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ» [١] على بن ابى طالب عليه السلام است. (٢٠/٧٠) ـ مناقب حضرت على و فاطمه و حسنين عليهم السلام. (٢٠/٧٨) ـ مراد از «نبأ عظيم» در آيه دوم سوره نبأ اميرالمؤمنين عليه السلام است. (٢٠/١١١) ـ بيان شأن نزول بعض آيات (آيه مطفّفين) در مورد اميرالمؤمنين عليه السلام. (٢٠/١٩٢) ـ مناقب حسن بن على عليه السلام و ذكر روايت از او. (٢٠/٢١٠) ـ بيان مناقب اهل بيت عليهم السلام بخصوص حضرت على عليه السلام. (٢٠/٢٥٥) ـ بيان روايت از امام حسن عليه السلام در مذمّت بنى اميّه و غصب خلافت. (٢٠/٣٥٥) ـ بيان روايت در مورد اينكه مراد از نعمت، ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام است. (٢٠/٣٩١) ـ ذكر مناقب و خصوصيات امير المؤمنين عليه السلام. (٢٠/٣٩٤) ـ امير المؤمنين عليه السلام در قيامت ساقى كوثر است. (٢٠/٤٣٠)

نتيجه

چنان كه از بررسى و تأمل بر روى موارد و شواهد مذكور روشن مى شود، ابوالفتوح رازى رحمه الله در تفسير خود به طور بسيار گسترده به دفاع از مبانى شيعه در اصل امامت و ولايت پرداخته است؛ به گونه اى كه ايشان با ادلّه نقلى و عقلى و تاريخى مختلف، به اثبات حقّانيت حضرت على و ساير ائمه عليهم السلام براى امامت و ولايت و خلافت مسلمين همّت گمارده است. مباحث ابوالفتوح در اين باره به قدرى فراوان است كه

[١] انسان (٧٦): آيه ١.