مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٤

عمل و مال دنيا، و ارادت من به عمل آخرت از طاعات است؛ و مذهب مجبّره آن است كه هر چه مراد ماست، مراد خداست؛ بل واجب باشد كه جمله مرادات، مراد او بود بر هر دو مذهب، أعنى مذهب نجّار و مذهب اشعرى». {-٢-}

د) تحريم برخى از حيوانات به مشركان نسبت داده شده است

قرآن مجيد يادآور مى شود مشركان برخى از حيوانات را تحريم كردند و تحريم آن را به دروغ به خداوند نسبت دادند. اين حيوانات عبارت اند از: ١. بَحيرة، ٢. سائبة، ٣. وصيلة، ٤. حام، و احكامى بر آنها مترتب مى كردند و آنها را به خدا نسبت مى دادند. مى فرمايد: «ما جَعَلَ اللّهُ مِنْ بَحِيرَةٍ وَ لا سائِبَةٍ وَ لا وَصِيلَةٍ وَ لا حامٍ وَ لكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ وَ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ» [٢] . «بَحيرة»: ماده شترى بود كه پنج بار زاييده و پنجمين آنها نيز ماده باشد. در اين صورت، گوش اين حيوان را مى شكافتند و آن را رها مى كردند. «سائبة»: ماده شترى كه دوازده بچه مى آورد؛ آن را نيز رها مى كردند. «وصيلة: گوسفندى بود كه هفت بار فرزند مى آورد و به روايتى گوسفندى كه دوقلو مى زاييد؛ آن را نيز رها مى كردند. «حام»: حيوان نرى بود كه از آن براى آبستن كردن حيوانات ماده، استفاده مى كردند، آن را نيز پس از ده بار بهره گيرى در بيابان رها مى كردند. آنها تصور مى كردند كه از اين راه به حيوانات خدمت مى كنند؛ در حالى كه اين جانداران پس از آن همه خدمت به صاحبان خود، در بيابانهاى بى آب و علف از گرسنگى و تشنگى جان مى سپردند. علّت اينكه اين آيه گواه بر بطلان جبر است، اينكه مجبّره تمام افعال انسان را از