مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٤٦

از نمونه هاى ديگر اين دسته از آيات، كه مباحث مربوط به اهل بيت در ذيل آنها مطرح شده است، مى توان آيه ايثار انگشترى در ركوع (مائده: ٥٥)، آيه مباهله (آل عمران: ٦١)، آيه امامت و ولايت (مائده: ٣)، آيه مودة ذى القربى (شورا: ٢٣) و... را نام برد. ج) آياتى كه شأن نزول آنها خصوص اهل بيت نيست؛ بلكه خطابى عام دارند؛ ولى اين آيات در روايات، به على بن ابى طالب عليه السلام، حضرت مهدى عليه السلام و ظهور ايشان، و يا اهل بيت تأويل شده اندو در واقع اهل بيت كامل ترين مصداق آيه شمرده شده اند؛ مثلاً ابوالفتوح در ذيل آيه ١٥٠ سوره بقره: «وَ لِأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ» ، مى فرمايد: «از تمام نعمت بر مكلّفان ولايت امير المؤمنين است». [١] و يا در جاى ديگرى از قول ابن عباس نقل مى كند كه: «خداى تعالى هيچ جايگاه در قرآن نگفت، يا أيّها الذين آمنوا الاّ و اميرالمؤمنين عليه السلام رئيس و شريف ايشان بود...». [٢] ابوالفتوح در ذيل تمام آياتى كه در روايات، به حضرت مهدى عليه السلام و ظهور ايشان تأويل شده، به ذكر اين گونه تأويلات نيز پرداخته است. د) آياتى كه بعد از نزول، به جز على عليه السلام هيچ كس ديگرى به آنها جامه عمل نپوشانده و اگر چه خطاب و مفادشان عام است، اما در روايات تنها على عليه السلام عامل آن شمرده شده است؛ مانند آيات ١٢ و ١٣ سوره مجادله معروف به آيه نجوا. در اين آيه به مؤمنان دستور داده شده كه هر گاه با پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نجوا كرديد، بايد صدقه بدهيد. ابوالفتوح در ذيل اين آيه شريف مى گويد: «تنها امير المؤمنين با دادن