مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢١٦

بخشيد؟ ابوالفتوح رازى در پاسخ به اين پرسش، در تفسير آيه ٣٦ سوره نساء: «نُكَفِّرْ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ» مى نويسد: «حق تعالى گفت: اگر بپرهيزى از كباير، گناهانى كه شما را از آن نهى كردم آن به كفاره سيئاتتان كنم؛ يعنى آنچه دون آن باشد، در گذارم از شما به تفضل. و او را بود كه چنين كند؛ چه عقاب، حق اوست و قبض و استيفايش با او است و به استيفايش مضرت تعلق دارد و در اسقاطش، اسقاط حق غيرى نيست. بايد كه اسقاطش نيكو بود، كالدين. و اين هم مبتدئاً كند، و هم عند فعلى كه ما بگفتيم؛ چنان كه در اين آيه گفت». {-١-}

عفو مؤمنان فاسق

ابوالفتوح رازى در تفسير آيه ١٢٣ سوره نسا: «لَّيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ مَن يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ وَلاَ يَجِدْ لَهُ مِن دُونِ اللّهِ وَلِيًّا وَلاَ نَصِيرًا» گويد: «اين قول كه حسن بصرى گفت: از تخصيص آيت به كافران موافق مذهب ما است؛ براى آنكه كافران باشند كه مقطوع على عقابهم باشند، اما فساق مؤمنان، عفو در حق ايشان مجوز است». [٢]

شفاعت

شفاعت در اسقاط مضارّ است

ابوالفتوح رازى در تفسير آيه ٢٥٦ سوره بقره: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لاَّ بَيْعٌ فِيهِ وَلاَ خُلَّةٌ وَلاَ شَفَاعَةٌ وَالْكَافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ» گويد: