مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٩٧

انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا...» [١] مى نويسد: «و در خبر است كه چون دِعْبِل خُزاعىّ، اين قصيده بر رضا عليه السلام خواند كه در مدح او گفته است ـ شعر: مَدارِسُ آياتٍ خَلَتْ مِنْ تِلاوَةٍوَ مَنْزِلُ وَحْىٍ مُقْفِرُ العَرَصاتِ چون به ذكر صاحب الزّمان عليه السلام رسيد، آن جا كه مى گويد ـ شعر: خُرُوجُ إمامٍ لا مَحالَةَ خارجٌيَقُومُ عَلَى اسْمِ اللّه ِ وَ البَرَكاتِ گفت: نَفَث بِها رُوحُ القُدُسِ عَلى لِسانِكَ؛ اين سخن را روح القُدُس به زبانِ تو افكنده است».

١٧. دابَّة الأرض، كنايه از مهدى عليه السلام است

«وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النّاسَ كانُوا بِآياتِنا لا يُوقِنُونَ» [٢] . در ضمن تفسير آيه ياد شده، مى نويسد: «اصحاب ما گفتند: دابّة كنايت است از صاحب الزَّمان كه مهدىّ اُمّت است».

١٨. حكومت جهانى مستضعفان

«وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ» [٣] . در تفسير آيه مزبور نگاشته است: «و اصحاب ما روايت كردند كه: آيت در شأن مهدىّ آمد عليه السلام كه خداى او را و اصحاب او را، از پس آنكه ضعيف و مستضعف بوده باشند، منّت نهد بر ايشان. و مراد به زمين، جمله زمين دنياست. و ايشان را امام كند در زمين، و ايشان را وارث كند، و اين قول اولى تر است؛ از آنجا كه موافق ظاهر است، از چند وجه: