كه عقل بر خدا حاكم است و او را به تبعيت از عدل وادار مى سازد؛ بلكه خرد از خلال اوصاف كمالى او اين حقيقت را كشف مى كند. ابوالفتوح رازى در تفسير آيه: «وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» [١] ؛ «سنجش ارزش آنها در آن روز، حق است. كسانى كه ميزانهاى اعمال آنها سنگين باشد، همانا رستگاران اند»، چنين مى آورد: «مجاهد و ابوالقاسم بلخى و بيشتر متكلمان گويند: اين مجاز و كنايه از عدل است كه خداوند در روز قيامت با بندگان خود به حساب و كتاب و به حق و عدل و داد رفتار مى كند... . و اين نيكوترين وجه هاست». [٢] از مجموعه آنچه تاكنون گفته شد، نتيجه گرفته مى شود كه ابوالفتوح بر كلام عدليه تكيه مى كند و مسائل را به روش اماميه مطرح مى سازد. اين برگهاى ناچيز در بزرگداشت اين مفسر بزرگ قرن ششم، كه تفسير او اسوه و الگو براى ديگر تفسيرهاست، تقديم شد. ما به روح و روان پاك اين مرد بزرگ درود مى فرستيم و از تجليلگران اين گونه شخصيتها و تكريم كنندگان آنها سپاسگزارى مى نماييم.

[١] اعراف (٧): آيه ٨ .[٢] روض الجنان، ج ٨، ص ١٣٣.