ابوالفتوح رازى در ذيل آيه ٩٩ سوره مائده: «مَا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغَ» گويد: «فرق ميان رسول و نبى آن باشد كه نبى الاّ پيغمبر خدا نباشد، من النباوة و هى الرفعة و رسول باشد كه نه از خداى باشد». [١]

در بيان نبوّت حضرت محمد صلى الله عليه و آله و اعجاز قرآن

شيخ ابوالفتوح رازى در تفسير آيه شانزدهم سوره هود: «أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ قُلْ فَأْتُواْ بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهِ مُفتَرَياتٍ وَادْعُواْ مَنِ اسْتَطَعْتُم مِّن دُونِ اللّهِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ» گويد: «در آيت دليل است بر اعجاز قرآن و صحت نبوت رسول صلى الله عليه و آله؛ براى آنكه رسول ما عليه السلام مردى بود از عرب من أعلاهم و أشرفهم نسبا، در ميان ايشان زاده و پرورده و هرگز پيش استادى و مؤدّبى و معلّمى نرفته و چيزى نياموخته و كتابى نخوانده و اين معنى تعاطى نكرده و مردى امّى بود بر اصل ولادتِ مادر مانده، و چهل سال بر آن سيرت و طريقه مى بود، آن گه بيامد و دعوى نبوت كرد. از او معجزه خواستند، گفت: معجزه من كلامى است از جنس كلام كه شما دانيد و شناسيد الفاظ و معانى آن و چون بشنويد، گمان بريد كه مانند آن بتوانيد گفتن. آن گاه چون قصد كنيد، از شما متأتّى نشود. ايشان گفتند: اين چگونه ممكن باشد و ما فصحاى عربيم و امراى كلام و زمام آن به دست ماست؟! چنان كه ما خواهيم به گردانيم، گاه خطبه و گاه شعر و گاه مثل، از

[١] روح الجنان، ج ٤، ص ٣٤٤.