مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٢٥

آيه بعدى از ديدگاه تفسير روض الجنان، به جريان عروسى على عليه السلام و فاطمه عليهاالسلاماختصاص دارد: «َهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنْ الْمَاءِ بَشَرا فَجَعَلَهُ نَسَبا وَصِهْرا» [١] ؛ اوست كسى كه از آب، بشرى آفريد و او را (داراى خويشاوندى) نسبى و دامادى قرار داد. در تفسير آيه فوق، ابتدا مفسر محترم از قول امام على عليه السلام به بيان معناى نسب و صهر پرداخته و بيان كرده است كه: «نسب آن باشد كه حرام باشد نكاحش و صهر آن است كه حلال باشد نكاحش». [٢] سپس مى فرمايد: «ابن سيرين گفت: اين آيت در حق على عليه السلام آمد كه رسول عليه السلام دختر به او داد فاطمه عليهاالسلام را و او بود كه جامع بود هم نسب را و هم سبب را. از جهت نسب پسر عمش بود و از سبب شوهر دخترش و هيچ كس را از صحابه و اهل البيت اين هر دو به يك جاى نبود». [٣] سپس به تفصيل به بيان داستان عروسى حضرت على عليه السلام و حضرت زهرا عليهاالسلامپرداخته كه به دليل طولانى بودن، از ذكر آن خوددارى مى كنيم. در تفسير آيات «مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ * بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لاَ يَبْغِيَانِ * يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ» [٤] ؛ «دو دريا را [به گونه اى] روان كرد كه با هم برخورد نكند. ميان آن دو حد فاصلى است كه به هم تجاوز نمى كنند. از هر دو دريا، مرواريد و مرجان برآيد»، آمده است: «در تفسير اهل البيت است كه: مراد به اين دو دريا، على و فاطمه است: يكى درياى علم و حلم و شجاعت و يكى درياى طهارت و حيا و وفا «بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ» ؛